Liselot's uitspraken in de vakantie:

"Hé kijk! Die wolk plakt helemaal niet!"

We zitten in de auto en Liselot zit echt op haar 'praatstoel'. Eigenlijk heeft ze niks meer te vertellen, maar ze had al 'Mama..?' gezegd.
"Mama…." -'Ja..?' – "….. Ik heb die rode auto aan de overkant nog nóóit gezien!"

"Meisjes kunnen niet de baas zijn, alleen jongens."

"Als je vier bent, dan kan je ááálles!"

We pakken het autostoeltje op, dat bestaat uit een zitting en een rugleuning.
"Mama, ik pak de zitter dan pak jij de ligger!"

"Gordels vast! Anders wordt de politie boos!"
(Even later:) "Mama, als grote mensen stout zijn dan gaan ze toch naar de gevangenis..?" mama: "ja". "Ja! Daarom moet je ook áááltijd je gordel vast toch he?!!"

Vanochtend waren Liselot en ik in theater de Regentes, bij de theatervoorstelling ‘Peuters op drift‘. Dat is dus echt iets voor Liselot, zo’n theatervoorstelling met veel muziek, voor peuters. We hadden een mooi plekje op de tweede rij, maar Liselot heeft nauwelijks op haar stoel gezeten. Of het de bedoeling was weet ik niet (ik doe net of ik gek ben en totaal geen opvoedkundige kwaliteiten bezit…), maar mijn dochter heeft de hele voorstelling op het podium gedanst, meegezongen en meegeklapt! Heerlijk vond ze het. Met rode wangen en een bezweet gezicht kwam ze af en toe heel even op schoot zitten; even opladen. Maar dan was ze vaak ineens weer vertrokken. We waren met drie mama’s (oké, één inval-mama omdat de echte mama waarschijnlijk nu aan het bevallen is ) en drie dreumes/peuter-meiden. Liselot heeft het heerlijk gehad samen met haar vriendinnetje, die ze ook kent vanuit de kerk. Beiden zijn ze erg vrij in de omgang en zijn ze totaal niet bang voor vreemde mensen of om in het middelpunt te staan. Af en toe moesten we echt even ingrijpen…

Hier een paar foto’s en filmpjes van vanochtend.

Een paar nieuwe fotootjes, en een paar leuke uitspraken:

Liselot eet een broodje. Er zit een gat in haar boterham. Na een paar minuten kijkt ze me ineens heel verrast aan en zegt: "Kijk mama! Ik heb het gaatje opgegeten!"

Mama: "Wat wil je later worden als je groot bent Liselot?"
Liselot denkt niet lang na en roept direct: "Vier!"

We staan in een grote woonwinkel. Liselot heeft zo’n auto-winkelwagen (die ze ook bij de AH hebben).
Als we erg lang stilstaan bij een schilderij dat we willen kopen, stapt ze uit haar auto.
Ze tankt haar auto even vol en zegt dan: "Zo… even een sigaretje roken."

Liselot in ‘aktie.’ Zet je geluid hard om iets te horen!

Zondagmiddag 20 december op de snelweg, midden in de sneeuwbuien. Sneeuwschuivers en strooiwagens baatten niet meer; het was onbegonnen werk. Het KNMI had een weeralarm afgegeven om niet de weg op te gaan, maar wij hadden weinig keus.

Hier wat foto’s en een filmpje van ons ‘reisavontuur’. We zijn iets meer dan 2 uur onderweg geweest van Amersfoort naar Den Haag. Dankzij onze 4-wiel-aandrijving hadden we in de stad niet enorm veel last van de gladheid, maar op de snelweg heb je daar niks aan. De auto was vaker meer een slee dan een auto, maar we zijn geheel zonder schade thuis gekomen! Vandaag hoor je van mij geen opmerkingen over de vertrutting van Nederland; het weeralarm was meer dan terecht!

Liselot: "Mama, waar is de Here God?"
Mama:  "In de hemel."
Liselot: "Maar dan kan ik niet met de Here God knuffelen!"
Mama:  "Nee, dat gaat niet. Maar je kan wel zeggen dat je van de Here God houdt."
Liselot: "Ik hou van de Here God!"

Gister lazen we het bijbelverhaal over de uittocht uit Egypte. We lezen altijd uit de Kijkbijbel. Liselot luisterde aandachtig en bekeek de plaatjes goed, zoals ze altijd doet.

"Kijk!" zegt ze, en ze wijst naar de voeten van een kindje dat meeloopt. "Hij heeft z’n Crocs aan!"

Voeten
Liselot is net klaar met haar avondgebedje (ze bid helemaal zelf en verzint zelf wat ze bidt).
Na het bidden kijkt ze me aan en vraagt:
"Mama, heeft de Here God ook voeten?"

De wind
Het waait hard. Liselot wil dat de wind stil is.
"Mama, Als ik tegen de wind ‘Stil!’ zeg, dan gaat de wind niet stil zijn. Nee toch?"
Ik: "Nee."
Liselot: "De wind kan niet luisteren he, mama!"
Ik: "De wind kan niet naar jou luisteren, maar wel naar de Here God!"
Liselot denkt er even over na.
"Maar de wind kan niet praten he..!?"
Ik: Nee, de wind kan niet praten.
Ze is tevreden. En ik heb mijn kind weer wat meer geïndoctrineerd met ons geloof

Roze haartjes
We lopen in de Supermarkt. Ineens roept Liselot heel hard door de winkel "Kijk mama! Roze haartjes!!!" en ze wijst naar een paar mensen. Ik kijk, maar zie niks bijzonders en winkel rustig door. Liselot loopt wat verder de winkel in en komt even later met een big smile terug. "Kom ‘s mee mama!" zegt ze, en ze trekt me mee het vleeswaren-pad in. Daar staat een jonge vrouw met knalroze, lang haar. Liselot wijst me de vrouw aan en zegt "Kijk mama, roze haartjes!!!". De vrouw lacht gelukkig. Ze voelt zich vereerd dat mijn dochter haar haren gewéldig vind. Alleen heeft ze van zichzelf zwart haar en ze heeft flink wat uitgroei. Liselot ziet het ook en zegt: "Kijk, ook zwart mama. Is dat poep?"

Lief
Liselot is al meer dan een half uur boven aan het spelen. Het is al 8 uur en ze moet naar bed. Ik ga naar boven en ben getuige van een mooi lief spel. Er ligt een knuffel in haar eigen bed, met een klein knuffeltje ernaast. De gordijnen zijn dicht. Er liggen ook twee poppen te slapen; één op de grond en een pop in een lege mand. Beide poppen hebben een kussen wat verdacht veel lijkt op mijn schoonmaakdoekjes, en ze hebben een handdoek als deken. Ook de poppen hebben een klein knuffeltje, of iets wat dienst doet als knuffel. Liselot zit op een krukje met een boek op schoot. Tegenover haar zit Foefoe (alias Sniffel) op het matras van Liselot’s ledikant, dat door ons een kamer verderop was opgeruimd. Ze leest voor uit het boekje. Als ik binnenkom doe ik net alsof ik geen aandacht voor haar heb en ruim wat kleertjes op. Liselot speelt door. Als het boekje uit is, wordt ook Foefoe in bed gelegd. Naar alle waarschijnlijkheid krijgt Foefoe hetzelfde ritueel als de knuffel en de twee poppen, die al lijken te slapen. Ze neemt Foefoe op schoot en doet haar handjes samen en oogjes dicht. "Here God", bidt ze, "Wilt u asseblief góéd voor Foefoe zorgen dat ie ook góéd kan slapen en dat ie góéd in z’n bedje blijft. Omsesuswil, Amen." Dan mag ook Foefoe slapen. Liselot zegt mij dat ik heel zachtjes moet doen, anders worden ze wakker. Dan loopt ze op haar tenen de kamer uit, zegt nog even "Lekker slapen!" en doet de deur dicht.

Liselot was net één jaar. Ze kon nog niet goed loslopen, maar achter haar loop-olifant ging het prima. We hadden dat weekend een feestje gehad. Er stonden nog drie zware statafels tegen de muur in de gang en het huis was klaar voor de schoonmaak. Ik was bezig op de laptop aan de eettafel terwijl Liselot met haar loopolifantje het huis doorwandelde (zie deze log en deze log voor het feestje en de statafels ). Ineens hoorde ik een enorm lawaai uit de gang komen. Ik zag het direct; Liselot lag bedolven onder een stalen statafel. Terwijl ik keek, viel er een tweede en ook een derde statafel op mijn kleine meisje. Ze brulde het uit! Mijn eerste gedachte was: ‘haal haar er niet onder vandaan! Ze kan vanalles gebroken hebben!’ Maar haar zo laten liggen en eerst 112 bellen ging mij niet goed af. Ik haalde de tafels van haar af en trooste en inspecteerde mijn dochter. Na een paar minuten was de ergste schrik er bij Liselot al weer af. Ze lachte zelfs alweer! Even later hobbelde ze alsof er niks gebeurd was door de huiskamer. Geen krasje, geen bultje, geen pijntje… niks! Tja, kinderen zijn nou eenmaal van gummy.

Een klein half jaartje geleden hebben we besloten dat Liselot zelf de trap op en af mag. Ze was er wel aan toe. Zeker het begin was eng; zou ze zich wel goed vasthouden? Zou ze niet helemaal van boven naar beneden kletteren – op de plavuizen vloer? Maar opvoeden is vaak het stap-voor-stap loslaten van je kinderen, en dat begint al letterlijk: bovenaan de trap. De eerste keren (lees: maand) bleven we er toch wel bij. Maar hoe beter het ging, hoe meer vrijheid ze kreeg.
Op een ochtend, zo’n 3 maanden terug, gebeurde dat waar we ons al op hadden voorbereid; Liselot kletterde van de trap, op de plavuizen vloer. Niet helemaal van bovenaf, maar wel ongeveer halverwege. Natuurlijk brullen, geschrokken ouders, bang voor gebroken armen, enz. Maar weer: geen krasje, geen bultje, geen pijntje… niks! Tja, kinderen zijn nou eenmaal van gummy.

En toen kwam deze week. Ik was aan het repeteren, Arjan was thuis met Liselot. Nou hebben wij een hele mooie staande lamp, zo-ééntje met een glazen lampenkap, in de vorm van een schaal. Liselot speelde wat, en terwijl ze bijna haar evenwicht verloor hield ze zich vast aan de staande lamp. Ze viel niet om, maar de lamp botste terug tegen de muur. De glazen lampenkap brak in een heleboel grote en kleine stukken; met flijmscherpe punten en randen. De stukken vielen recht naar beneden – op Liselot. Ik was er -gelukkig- niet bij, maar Arjan zag het gebeuren. Hij gooide direct de telefoon neer, terwijl Liselot brullend op haar blote voeten door het glas liep. Maar: geen krásje, geen bult op haar hoofd, geeneens een schrammetje op haar voet… niks! Nou vraag ik me af: is het weer die gummy of zijn het dit keer Gods engelen? Ik heb de scherven gezien – er zaten stukken bij die recht in haar hoofd hadden kunnen blijven staan – ik weet het antwoord! Wow, wat is God goed!